Κομματικό ή Businessman για Πρόεδρο Επιμελητηρίου;

άρθρο 29.08.17

Χαίρομαι πραγματικά για την πρόθεση αρκετών ατόμων να ηγηθούν συνδυασμών προκειμένου να αποτελέσουν την επόμενη διοίκηση του Επιμελητηρίου Κορινθίας. Η φιλοσοφία είναι σωστή γιατί το χρήμα και η επιχειρηματικότητα δεν πρέπει να κοιτούν κομματικές καταβολές, εθνικότητα, φύλο, ηλικία και κοινωνική θέση, αλλά να επικεντρώνονται στην βιωσιμότητα, την κερδοφορία, την ανάπτυξη, την καινοτομία, τον εκσυγχρονισμό και το άνοιγμα θέσεων εργασίας.

Το παράδοξο είναι ότι τις «καλές εποχές» οι υποψηφιότητες δεν ξεπερνούσαν τις 2-3 και συνήθως εξέφραζαν πολιτικούς χώρους, ενώ με διαλυμένη, αποστραγγισμένη σχεδόν από φρέσκο χρήμα, συρρικνωμένη και εσωστρεφή τοπική αγορά οι υποψήφιοι είναι ήδη αρκετοί.

Μήπως θα ήταν καλύτερα οι συνενώσεις υποψηφίων και οι τελικοί συνδυασμοί να εκπροσωπούν αντίστοιχους πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους στους οποίους πρόσκεινται οι επαγγελματίες – επιχειρηματίες που επιθυμούν να συμμετέχουν στην εκλογική αναμέτρηση;

Θεωρώ ότι η περιοχή μας είναι μικρή πληθυσμιακά και ένα μεγάλο ποσοστό των εγγεγραμμένων μελών του Επιμελητηρίου (ακολουθώντας δυστυχώς το εκλογικό σώμα) δεν θα έχει διάθεση να προσέλθει στις κάλπες (εκτός και αν δοθεί η δυνατότητα ηλεκτρονικής ψήφου).

Η καθημερινή συναλλαγή και επικοινωνία με επαγγελματίες – επιχειρηματίες δείχνει την έλλειψη εμπιστοσύνης στον θεσμό του Επιμελητηρίου (δεν αφορά μόνο το δικό μας) καθιστώντας τον μια δημόσια υπηρεσία είσπραξης τελών, προθάλαμο πολιτικής σταδιοδρομίας, τόπο εκδηλώσεων και δημοσίων σχέσεων για την δημιουργία και μόνο δελτίων τύπων και πάντως όχι τον οίκο της επιχειρηματικότητας και ενός ισχυρού συνδικαλιστικού – κλαδικού lobby επιβολής θέσεων στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Αλήθεια με ποιό κριτήριο θα ψηφίσει ένα μέλος του Επιμελητηρίου υποψηφίους από αρκετούς (όπως εμφανίζονται αυτή την στιγμή) συνδυασμούς ανεξάρτητους ιδεολογικά και πολυσυλλεκτικούς; Θα επιλέξει αλήθεια έναν νέο επαγγελματία, με βιώσιμη και λειτουργική επιχείρηση, χωρίς οφειλές σε δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία, ιδιώτες και υπαλληλικό προσωπικό; Θα επιβραβεύσει μια νοικοκυρεμένη επιχείρηση με κερδοφορία και καινοτομία;

Δυστυχώς η πλειοψηφία των «συναδέλφων» δεν θα επιλέξει με τα ανωτέρω κριτήρια καθώς στις κλειστές τοπικές κοινωνίες (όπως είναι και η Κορινθία) κυριαρχεί ακόμα ο εγωισμός, η ζήλια, ο φθόνος και η μη πραγματοποίηση κυκλικών συναλλαγών μεταξύ μας για να μπορούμε να αλληλοστηριζόμαστε.

Η αφορμή αυτού του άρθρου είναι οι πραγματικά αξιόλογες προθέσεις καθόδου στις εκλογές από επώνυμα πρόσωπα της περιοχής μας, που σκοπό έχουν να φέρουν την αλλαγή, αλλά αυτή θα μπορεί μόνο να επιτευχθεί με την ένωση δυνάμεων.

Η αποχή επενδύσεων, φρέσκου και ξένου χρήματος, εντείνει το φαινόμενο επιχειρηματικού και πολιτικού τοπικού αλληλοσπαραγμού, κρατώντας την Κορινθία χαμηλά στην παραγωγή εισοδήματος, υψηλής ανεργίας και το πιο κύριο για εμένα την αδιαφορία νέων της ηλικίας μου να παραμένουν και να επιχειρήσουν στην περιοχή.

Advertisements

Ψήφο στο Survivor, αποχή από τις επενδύσεις!

Ψήφο στο Survivor, αποχή από τις επενδύσεις!

άρθρο στην Κυριακάτικη Δημοκρατία 30.07.17

Παρατηρώ με τι θέρμη το τηλεοπτικό κοινό παρακολουθεί, ταυτίζεται και συμμετέχει στις ψηφοφορίες του reality show, το οποίο εκτός από ψυχαγωγία δεν του προσφέρει κάτι άλλο. Σε αντίθεση με τα ανωτέρω, το ίδιο κοινό όταν κληθεί να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα, που προβλέπει η Δημοκρατία μας και επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα τον ίδιο προσωπικά, την οικογένειά του και το επαγγελματικό-κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζει, επιλέγει την αποχή ή ανταλλάγματα για να συμμετέχει.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επανεξετάσουμε πλέον εναλλακτικούς τρόπους ψηφοφορίας εναρμονισμένους με την εποχή μας (πχ προαιρετική ψηφοφορία για μια εβδομάδα μέσω πλατφόρμας με τους ατομικούς κωδικούς πιστοποίησης από το taxis) προκειμένου να εξασφαλίσουμε την μέγιστη δυνατή συμμετοχή με λιγότερο χρόνο και κόστος.

Οι εξυπηρετήσεις λοιπόν, οι υποσχέσεις και τα ανταλλάγματα δεν έχουν πλέον θέση σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Πολύ σωστά ο Πρόεδρος Μητσοτάκης έχει δηλώσει ότι τα ψέματα τελείωσαν και οι μαγικές λύσεις που υπόσχονταν κάποιοι δεν υπάρχουν. Η αλλαγή θα γίνει με στρατηγική, προγραμματικό πλαίσιο εναρμονισμένο στις ικανότητες και την δυναμική μας καθώς και ιδιωτικές επενδύσεις.

Σε περιόδους κρίσης το τελευταίο καταφύγιο οικονομικής και αναπτυξιακής επανεκκίνησης είναι το κράτος, το οποίο εκσυγχρονιζόμενο και μεταρρυθμιζόμενο ρίχνει νερό στον μύλο της Εθνικής Οικονομίας, ώστε οι επιχειρήσεις να παραμείνουν και να προσελκύσουμε εξωτερικούς επενδυτές.

Είναι πλέον προφανές, ότι το ξεκαθάρισμα της αγοράς έχει πάρει σάρκα και οστά και επηρεάζει άμεσα εταιρίες, επαγγελματίες και εργατοϋπαλληλικό προσωπικό. Όπως συμβαίνει πάντα, η φτώχεια φέρνει στην επιφάνεια προβλήματα και γκρίνιες, γιατί εταιρίες και επιχειρηματίες είχαν μάθει να χτίζουν πύργους σε γυάλινα θεμέλια και δημόσιο χρήμα.

Από μια μικρή επιχείρηση έως μεγάλη εταιρία ήταν υπερδανεισμένες, κρατικοδίαιτες, επένδυαν πάντα με επιχορήγηση-επιδότηση, έχοντας την πλασματική εικόνα ότι επιχειρούσαν και μάλιστα με κέρδη τα οποία παρέμειναν στα χαρτιά και δεν μεταφράζονταν σε πραγματική ρευστότητα του ταμείου τους.

Δυστυχώς η πολιτική που ακολουθεί αυτή την στιγμή η Κυβέρνηση επιτείνει την ένταση της οικονομικής κρίσης. Αυτοί που σίγουρα θα επιβιώσουν και θα βρίσκονται στην αγορά και την επόμενη ημέρα είναι οι νοικοκύρηδες. Οι νοικοκύρηδες ακολουθούσαν πάντα τον δρόμο της εργασίας μέρα-νύχτα, στηριζόμενοι στα πόδια τους.

Το υπομονετικό τους business plan, η ανάλυση των μηνυμάτων της αγοράς, η παροχή καινοτόμων προϊόντων-υπηρεσιών και το νοικοκύρεμα του ταμείου τους τώρα αναγνωρίζεται.

Χωρίς να έχω λοιπόν, την οποιαδήποτε προγενέστερη κομματική εμπλοκή (οι παλαιότερες πρακτικές και οι τοπικοί παραγοντισμοί μας κρατούσαν αποστασιοποιημένους) αναγνώρισα ότι το μοντέλο διακυβέρνησης Μητσοτάκη είναι ενωτικό και μπορεί να συγκεντρώσει πρόσωπα ήθους και κύρους.

Μη πιστεύοντας ότι τα πολιτικά στελέχη πρέπει να κάνουν δημόσιες σχέσεις σε κοινωνικές εκδηλώσεις και να ομιλούν περισσότερο από αυτό που σκέφτονται, αποφάσισα να συμμετέχω μέσω του μητρώου στελεχών της Νέας Δημοκρατίας και το κόμμα αξιολόγησε ότι μπορώ να προσφέρω στον Τομέα Οικονομίας και Ανάπτυξης.

Ως νέος άνθρωπος επέλεξα να μην φύγω από την Κορινθία για ένα μεγάλο αστικό κέντρο ή το εξωτερικό, αλλά να μείνω εδώ. Η περιοχή είναι παρθένα για την ιδιωτική πρωτοβουλία και επιβάλλεται να αξιοποιήσουμε την στρατηγική μας θέση (και την τεράστια δημόσια περιουσία που μένει ανεκμετάλλευτη) για να δώσουμε εργασία και να αυξήσουμε το βιοτικό επίπεδο.

Μετά το Agency και το Πρακτορειακό δίκτυο, τι;

άρθρο στον ασφαλιστικό τύπο στις 21.11.2016

Η ασφαλιστική αγορά στην χώρα μας, παρά τα έτη πορείας της, βρίσκεται σε νηπιακή ακόμα κατάσταση, μη ικανή να ανταπεξέλθει στις σύγχρονες προκλήσεις και απαιτήσεις του ανθρώπινου δυναμικού της και των καταναλωτών που την εμπιστεύονται.

Βλέποντας κανείς τα μακροοικονομικά δεδομένα του 1997, το ποσοστό παραγωγής ασφαλίστρων επί του Α.Ε.Π. ήταν 1,73%, ενώ το 2014 το ίδιο ποσοστό διαμορφώθηκε στο 2,23%. Δηλαδή μέσα σε 17 χρόνια ο θεσμός της ιδιωτικής ασφάλισης επί του Α.Ε.Π. κατάφερε να αυξηθεί μόλις κατά 0,5%!

Θα μπορούσα να εστιάσω στις αιτίες και στα προβλήματα που αποδεικνύουν γιατί οι δείκτες δεν βγαίνουν, αλλά θα πρωτοτυπήσω παρουσιάζοντάς σας ένα νέο ελπιδοφόρο και λογικό μοντέλο ασφαλιστικής διαμεσολάβησης, που θα πρέπει να αντικαταστήσει τα υπάρχοντα.

Από τα παλαιότερα χρόνια, κάθε ασφαλιστικός διαμεσολαβητής με την είσοδο του στην αγορά εργασίας, έπρεπε να επιλέξει μεταξύ του αποκλειστικού δικτύου Agency και του ανεξάρτητου Πρακτορειακού δικτύου.

Αυτός ο διαχωρισμός μπορεί να εξυπηρετούσε τις συνθήκες της αγοράς το 1980 και το 1990, αλλά σήμερα ότι είχαν να δώσουν αυτά τα μοντέλα, το έδωσαν «πιάνοντας ταβάνι».

Από την μικρή μου εμπειρία στον χώρο (ξεκίνησα το 2010), διαπιστώνω με λύπη μου ότι το σύστημα έφτασε στα όρια του, μη προσφέροντας ένα αναπτυσσόμενο μακροπρόθεσμο περιβάλλον, χειροτερεύοντας την θέση των ασφαλιστικών διαμεσολαβητών.

Η ατολμία των στελεχών της ασφαλιστικής αγοράς να εισάγουν νέες πρακτικές, η στείρα αντιγραφή κανονισμών πωλήσεων και η υιοθέτηση της περπατημένης μας οδηγεί σε αβέβαια μονοπάτια.

Δεν μπορούν οι υποστηρικτές του Agency να κατανοήσουν ότι ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής που εμφανίζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας (δηλαδή μια ατομική επιχείρηση) πρέπει να υπακούει σε μια δομή (υποδιευθυντή, διευθυντή, επιθεωρητή κλπ) σαν να βρίσκεται σε υπαλληλικό καθεστώς.

Τα παράδοξα του συστήματος αυτού, είναι η μονόπλευρη ανάπτυξη του κλάδου ζωής έναντι των άλλων κλάδων, τα γραφεία πωλήσεων να έχουν ελάχιστη επισκεψιμότητα και ότι οι νέες συνεργασίες βασίζονται μόνο σε ανούσιες στρατολογήσεις (με πολύ χαμηλό βαθμό επιβίωσης των νέων συνεργατών, που αναζητούν κατά κύριο λόγο υπαλληλική εργασία) καθιστώντας απαγορευτική την προσέλκυση διαμεσολαβητών του πρακτορειακού δικτύου.

Με την σειρά τους οι υποστηρικτές του Πρακτορειακού Δικτύου, δεν κατανοούν ότι η νοοτροπία supermarket (δηλαδή θα πρέπει να υπάρχουν όλες οι διαθέσιμες επιλογές για να μην χαθεί ο πελάτης), πλειοδοσίας ασφαλίστρων και εσωτερικού ανταγωνισμού δεν τους καθιστά βιώσιμους για τα επόμενα χρόνια.

Η κύρια ενασχόληση με τον κλάδο αυτοκινήτου και με αντικείμενα που δεν προβλέπονται από τις συμβάσεις δημιουργούν μια καθημερινότητα που φθείρει και μετατρέπει τον ελεύθερο επαγγελματία από σύμβουλο πωλήσεων σε γραμματεία, διακανονιστή ζημιών και εισπράκτορα.

Επίσης η παύση πληρωμών των υποχρεώσεών τους (ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές, ιδιώτες) δημιουργεί αθέμιτο ανταγωνισμό στις υγιείς επιχειρήσεις. Το νέο μοντέλο που προτείνω είναι μια ξεχωριστή ασφαλιστική εμπειρία. Ανάπτυξη όμως, χωρίς επένδυση των ασφαλιστικών εταιριών σε στελέχη, υποδομές και τεχνολογία δεν γίνεται.

Αρχικά θα πρέπει να συγχωνευτεί το Agency και το Πρακτορειακό Δίκτυο. Θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας εσωτερικός κανονισμός εξέλιξης των στελεχών με διαφάνεια και αντικειμενικότητα, που δεν θα στηρίζεται πλέον στις προμήθειες και στις υπερπρομήθειες αλλά σε bonus και εταιρικές παροχές.

Κάθε ασφαλιστική θα πρέπει να αποκτήσει υποκαταστήματα στις μεγάλες πόλεις, τα οποία θα είναι διοικητικά και παραγωγικά. Θα πρέπει δηλαδή να πραγματοποιηθεί και μια αποκέντρωση υπηρεσιών και διαδικασιών των κεντρικών γραφείων και να επιλέξει τα πρόσωπα τα μορφωτικού επιπέδου και κύρους τα οποία θα είναι άξια να την εκπροσωπούν στην εκάστοτε περιοχή.

Οι νέες ομοιόμορφες δομές θα υποδεχθούν τους διαμεσολαβητές, οι οποίοι θα θεωρούνται πλέον στελέχη της εταιρίας και οι πρώην ανταγωνιστές τους συνάδελφοι, υπογράφοντας σύμβαση εργασίας, με σκοπό την παροχή συμβουλών και πρόσκτησης ασφαλιστικών εργασιών που θα πιστώνονται στο υποκατάστημα.

Το εγχείρημα όμως για να πετύχει, θα πρέπει οι πωλήσεις που γίνονται τόσο από τα εναλλακτικά κανάλια των ασφαλιστικών, όσο και από συνεργασίες τους με όλους φορείς (internet, τράπεζες, αντιπροσωπείες κλπ) να παύσουν και να εξυπηρετούνται από τα υποκαταστήματα.

Εφόσον τα φάρμακα δεν μπορούν να πωλούνται online, οι ιατροί δεν εξετάζουν και εκδίδουν γνωματεύσεις online και οι ασφαλιστικοί διαμεσολαβητές δεν παρέχουν και τραπεζικά προϊόντα ή αυτοκίνητα γιατί να συνεχίζεται το φαινόμενο του κανιβαλισμού εις βάρους τους;

Το σύστημα χρειάζεται αλλαγή και ευελπιστώ ότι το άρθρο αυτό θα είναι τροφή για σκέψη στους νεότερους επικεφαλής των ασφαλιστικών εταιριών και των δικτύων πωλήσεων, ώστε να κάνουμε τον θεσμό της ιδιωτικής ασφάλισης κυρίαρχο!