Ο ρόλος της ασφαλιστικής βιομηχανίας στην προστασία του περιβάλλοντος και την αειφόρο ανάπτυξη των επιχειρήσεων Δεκεμβρίου 3, 2010
Posted by dpietris in Οικονομία, Περιβάλλον.Tags: περιβαλλοντική ευθύνη, ρύπανση περιβάλλοντος, ασφάλιση περιβαλλοντικής ευθύνης, επιχειρήσεις, επιχειρηματικότητα
add a comment
πηγή asfalisinet.gr
Η ασφαλιστική βιομηχανία κατέχει σημαντικότατο ρόλο σε ότι αφορά την εφαρμογή πρακτικών αειφόρου ανάπτυξης από τις επιχειρήσεις. Ο ρόλος αυτός αποκτά ιδιαίτερη σημασία εάν σκεφτεί κανείς πως είκοσι χρόνια μετά την καθιέρωση της έννοιας της αειφόρου ανάπτυξης (1987-Brundtland Commission), πολλές επιχειρήσεις εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σαν πρόκληση την ενσωμάτωση πρακτικών αειφόρου ανάπτυξης στις δραστηριότητές τους. 
Η εφαρμογή μίας πολιτικής αειφόρου ανάπτυξης περιλαμβάνει μία σειρά περίπλοκων ενεργειών όπως η περιβαλλοντική πολιτική, η οικονομική διαχείριση, η διαχείριση ανθρωπίνου δυναμικού, η θέσπιση κανόνων ηθικής συμπεριφοράς, η μέτρηση περιβαλλοντικών επιδόσεων, η ενεργειακή διαχείριση, η διαχείριση αποβλήτων κα. Η υιοθέτηση των παραπάνω πρακτικών είναι αναμφισβήτητα χρονοβόρα και δαπανηρή, ωστόσο οποιαδήποτε συνετή επιχείρηση πλέον αναγνωρίζει τη σημασία της εφαρμογής τους για την μακροχρόνια επιβίωση και ανάπτυξή της.
Πως, όμως, συνδέεται η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης με την έννοια της ασφάλισης;
Η έννοια της ασφάλισης έχει σαν στόχο την προστασία των επιχειρήσεων από απρόοπτα και ακούσια γεγονότα τα οποία μπορεί να τις οδηγήσουν σε απώλεια περιουσίας, ζημιές, ή νομικές ευθύνες οι οποίες, ελλείψει ασφαλιστικής κάλυψης, μπορεί με τη σειρά τους να επιφέρουν σημαντικότατα έξοδα, ή ζημιογόνα αποτελέσματα (όπως η απώλεια εμπιστοσύνης των επενδυτών, η υποβάθμιση από οίκους αξιολόγησης, η μείωση της αξίας μετοχής). Οι ασφαλιστικές εταιρείες, πέραν των «παραδοσιακών» προϊόντων που προσφέρουν, διαθέτουν και κάποια εξειδικευμένα προϊόντα τα οποία βοηθούν τις επιχειρήσεις να περιορίσουν την έκθεσή τους σε περιβαλλοντικούς κινδύνους. Μερικά από τα προϊόντα αυτά είναι: ασφάλιση για ευθύνη μόλυνσης του περιβάλλοντος, ασφάλιση για περιβαλλοντική καταστροφή, ασφάλιση περιουσίας για πράσινα κτήρια, προϊόντα για έργα αιολικής και ανανεώσιμης ενέργειας, υπηρεσίες αποκατάστασης και ανακαίνισης ζημιών από μεταλλευτικές εργασίες και εργασίες επιχωμάτωσης κ.α.
Συνεπώς η ασφαλιστική αγορά μπορεί να υποστηρίξει και να ενισχύσει τις επιχειρήσεις στην προσπάθειά τους να εφαρμόσουν πρακτικές αειφόρου ανάπτυξης. Υπό μία έννοια μπορούμε να πούμε πως οι ασφαλιστικές εταιρείες «διευκολύνουν» και «ανταμείβουν» τις εταιρείες οι οποίες συμμορφώνονται με τα περιβαλλοντικά πρότυπα περιβαλλοντικής διαχείρισης, εθνικά και διεθνή (πχ ISO 14001): Πρώτον, με το να μετακυλύουν τους περιβαλλοντικούς κινδύνους τους. Δεύτερον, με το να προσφέρουν όρους οι οποίοι βοηθούν τις επιχειρήσεις να εφαρμόσουν περιβαλλοντικά φιλικές πρακτικές, και Τρίτον με το να τις συμβουλεύουν σχετικά με περιβαλλοντικά “best practices” (πχ loss control surveys κ.α.) προκειμένου να μειώσουν την έκθεσή τους σε περιβαλλοντικούς κινδύνους.
Δυστυχώς, όμως, κάποιοι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν μέσω ενός ασφαλιστικού προγράμματος. Για παράδειγμα οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν είναι πρόθυμες να ασφαλίσουν τη χρήση απαγορευμένων από το νόμο χημικών, ή εργοστάσια τα οποία βασίζονται σε υδατοκαλλιέργειες οι οποίες απειλούνται από ξηρασία. Συνεπώς μπορούμε να πούμε πως η ασφαλιστική αγορά «αναγκάζει» επιχειρήσεις με τέτοια «μη ασφαλίσιμα» χαρακτηριστικά να υιοθετήσουν περιβαλλοντικά φιλικές πρακτικές. Η απροθυμία, λοιπόν, των ασφαλιστών να διαχειριστούν κάποιους κινδύνους ενθαρρύνει στην ουσία τη χρήση πρακτικών οι οποίες είναι ασφαλίσιμες και συνεπώς συνεισφέρουν στη βιώσιμη ανάπτυξη.
Η περιβαλλοντική ασφάλιση εξακολουθεί να παραμένει ένα «νέο είδος» για πολλές επιχειρήσεις. Ωστόσο, λόγω της πρόσφατης αύξησης των κανονισμών και νομοθετικών πλαισίων που διέπουν την περιβαλλοντική ευθύνη και της ανάγκης για συμμόρφωση προς αυτές, το είδος αυτό της ασφάλισης αποτελεί όλο και περισσότερο ένα πολύτιμο εργαλείο μετακύλισης κινδύνων, και αναγκαίο κομμάτι μίας ολοκληρωμένης στρατηγικής βιώσιμης ανάπτυξης. Έτσι όλο και περισσότερες επιχειρήσεις ανεξαρτήτως κλάδου αναζητούν από τους ασφαλιστικούς συμβούλους τους λύσεις για την ασφάλιση και μετακύλιση των περιβαλλοντικών κινδύνων τους.
Ρύπανση στα Ίσθμια Αυγούστου 9, 2010
Posted by dpietris in Περιβάλλον.Tags: ρύπανση περιβάλλοντος
add a comment
πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ρύπανση από ελαφρά αυτοδιαλυόμενα και εξατμιζόμενα πετρελαιοειδή, ιριδίζουσας μορφής, παρατηρήθηκε σήμερα στις 15.15 (06/08/2010) , στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ του δυτικού άκρου του αγκυροβολίου των εγκαταστάσεων ΜΟΤΟΡ ΟΪΛ και του σημείου «ΣΟΥΣΑΚΙ», στην Ίσθμια.
Η ρύπανση είχε μήκος περίπου 2 χιλιομέτρων και πλάτος περίπου 200 μέτρων, ενώ εντοπίσθηκε σε απόσταση περίπου 700 μέτρων από την ακτογραμμή, χωρίς να προσβάλει τις παρακείμενες παραλίες. Από στελέχη του τοπικού Λιμεναρχείου ελήφθησαν δείγματα πετρελαιοειδών από πλοία που είχαν αγκυροβολήσει στην περιοχή, τα οποία θα αποσταλούν στην αρμόδια Χημική Υπηρεσία για ταυτοποίηση, ενώ επίσης για το περιστατικό ενημερώθηκε ο αρμόδιος Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Κορίνθου, ο οποίος διέταξε τη διενέργεια προανάκρισης και την υποβολή φακέλου δικογραφίας.
Υποχρεωτική η Ασφάλιση της Αστικής Ευθύνης Περιβάλλοντος από 1η Μαΐου 2010 Μαΐου 24, 2010
Posted by dpietris in Οικονομία, Περιβάλλον.Tags: πρωτοποριακά ασφαλιστικά προϊόντα, περιβαλλοντική ευθύνη, ρύπανση περιβάλλοντος, ασφάλιση περιβαλλοντικής ευθύνης
add a comment
Από 1η Μαίου 2010 ξεκινά η υποχρεωτική υπαγωγή των επικίνδυνων δραστηριοτήτων (παράρτημα ΙΙΙ του Π.Δ. 148/2009) σε συστήματα χρηματοοικονομικής ασφάλειας (ιδιωτικής ασφάλισης και άλλων μορφών χρηματοοικονομικών εγγυήσεων), μέσω των κατάλληλων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών φορέων, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 14 του ΠΔ 148/2009. Φουντώνει ο ανταγωνισμός στην ασφάλιση Περιβαλλοντικής Ευθύνης Μαρτίου 4, 2010
Posted by dpietris in Οικονομία, Περιβάλλον.Tags: πρωτοποριακά ασφαλιστικά προϊόντα, περιβαλλοντική ευθύνη, ρύπανση περιβάλλοντος, ασφάλιση περιβαλλοντικής ευθύνης
add a comment
πηγή insuranceworld.gr
Η ασφάλιση περιβαλλοντικών κινδύνων είναι ένας νέος τομέας, ιδιαίτερα σημαντικός για τις ασφαλιστικές εταιρίες που σε ευρωπαϊκό επίπεδο αποτελεί μια αναπτυσσόμενη αγορά με μεγάλες προκλήσεις. 
Θεωρείται πλέον στοιχείο της καθημερινότητας το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις που προκαλούν ζημιά στο περιβάλλον οφείλουν όχι μόνο να πληρώσουν αλλά και να αποκαταστήσουν όσα προκάλεσαν άθελά τους ή εν αγνοία τους, ή ακόμα και από ατύχημα ή άλλους συγκυριακούς λόγους. Και το κόστος μπορεί να είναι τεράστιο. Έτσι γεννάται και η ανάγκη να ασφαλίζονται απέναντι και σε αυτόν τον κίνδυνο.
Ακόμη περισσότερο προς την κατεύθυνση αυτή -της ασφάλισης- ωθεί και η αύξηση της συχνότητας και της σφοδρότητας των φυσικών κινδύνων (πλημμύρες, τυφώνες, θύελλες κ.λπ.) όπου επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα βρίσκονται αντιμέτωποι με τους κινδύνους αυτούς οπότε και πάλι η σχέση περιβάλλον-ασφάλιση αποκτά μια άλλη δυναμική ενταγμένη στην εξέλιξη της ζωής και απαιτεί προσαρμογή τόσο από τις ασφαλιστικές εταιρίες όσο και από τις επιχειρήσεις και τους πολίτες.
Παράλληλα η νέα οδηγία για την προστασία του περιβάλλοντος η οποία κάνει τις ευθύνες των επιχειρήσεων ακόμη πιο μεγάλες και επιτάσσει συμπεριφορές, κινήσεις και δράσεις που εντάσσονται στην παγκόσμια προσπάθεια για την οικολογική ανάπτυξη.
Η «πράσινη» δραστηριότητα, αποτελεί πλέον τομέα αιχμής για τις οικονομίες και ο ρόλος των ασφαλιστικών εταιριών είναι αρκετά σημαντικός καθώς καλούνται να δώσουν λύσεις, να καλύψουν κινδύνους, και να στηρίξουν τις επιχειρηματικές προσπάθειες που σε καμία περίπτωση δε θα πρέπει να βρεθούν αντιμέτωπες με βλάβες που ενδεχομένως άθελά τους θα προκαλέσουν στο περιβάλλον.
Βεβαία δεν θα πρέπει να παραβλεφθεί το γεγονός ότι οι προκλήσεις για την ελληνική ασφαλιστική αγορά είναι πολλαπλές, καθώς η χώρα μας αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση χώρας με πάνω από 400 διάσπαρτες προστατευόμενες περιοχές και επιπρόσθετα μια περιοχή η οποία λόγω της θέσης της, είναι ευαίσθητη στις κλιματολογικές αλλαγές.
Η πολυδιάστατη αυτή πρόκληση έχει αποδέκτες τους θεσμούς/διοίκηση, τις επιχειρήσεις, την κοινωνία και τέλος τους χρηματοασφαλιστικούς οργανισμούς.
Οι χρηματοασφαλιστικοί οργανισμοί αναλαμβάνουν μέρος του κινδύνου από τη λειτουργία των επιχειρήσεων (risk carriers) και για τη λειτουργία τους αυτή, υπάρχει πια «θεσμική» πρόβλεψη στη νομοθεσία.
Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ασφάλιση αποτελεί τη «φτηνότερη» συνήθως λύση, σε σχέση με τα τραπεζικά προϊόντα που αφορούν στη διασφάλιση του περιβαλλοντικού ρίσκου.
Ωστόσο οι προκλήσεις δε σταματούν εδώ, καθώς είναι αναγκαία η αλλαγή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας καθώς η προφανής απάντηση στο ερώτημα «τι ορίζεται ζημιά στο περιβάλλον;» η απάντηση είναι: ζημία από ρύπανση ή μόλυνση.
Η νομοθεσία σήμερα διακρίνεται από περιπλοκότητα και σύγχυση. Είναι διάσπαρτη με ρυθμίσεις, νόμους, υπουργικές αποφάσεις, προεδρικά διατάγματα, που έχουν ως αποτέλεσμα περισσότερο να μπερδεύουν τους πολίτες, τις επιχειρήσεις και τις αρμόδιες υπηρεσίες, παρά να τους διευκολύνουν να υιοθετήσουν πρακτικές συνυφασμένες με την προστασία του περιβάλλοντος.
Επίσης η περιβαλλοντική νομοθεσία δεν περιορίζει τη ζημία σε αυτές τις αιτίες. Χαρακτηριστικό είναι ότι ένα περιστατικό ρύπανσης μπορεί να προκαλέσει ζημία και στο περιβάλλον και σε τρίτα πρόσωπα και στην ίδια την επιχείρηση που προκάλεσε τη ρύπανση.
Συνεπώς το νέο ασφαλιστικό προϊόν θα πρέπει να είναι ασφαλιστήριο ευθύνης και ασφαλιστήριο περιουσίας. Ένα ακόμη σκόπελο που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ασφαλιστικές εταιρίες είναι το γεγονός ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να ορίσουν πραγματογνώμονες για την εκτίμηση της ζημίας και την πρόταση μεθόδων αποκατάστασης αυτής, καθώς η περιβαλλοντική νομοθεσία προβλέπει τη σύσταση κρατικής αρμόδιας αρχής η οποία θα αποφαίνεται και για την ύπαρξη της ζημίας και για το κόστος αποκατάστασης αυτής.
«Απογοήτευσε η Κοπεγχάγη» Δεκεμβρίου 28, 2009
Posted by dpietris in Περιβάλλον, Πολιτική.Tags: copenhagen 09, ρύπανση περιβάλλοντος, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ευρώπη
1 comment so far
πηγή tanea.gr
Για αποτέλεσμα κατώτερο των προσδοκιών και των απαιτήσεων της επιστήμης κάνει λόγο ο απερχόμενος Ευρωπαίος επίτροπος Περιβάλλοντος Σταύρος Δήμας στην πρώτη συνέντευξη που παραχωρεί μετά την Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα.
«Oι ηγέτες των 25 χωρών που υπέγραψαν τη Συμφωνία της Κοπεγχάγης προτίμησαν με αυτήν να κάνουν ένα μικρό βήμα παρά μια μεγάλη αποτυχία. Αυτό σκέφτηκαν ώστε να μην έχουμε ναυάγιο. Η προσπάθεια για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί», λέει ο κ. Δήμας.
Green Week 2008 - Commissioner Stavros Dimas Copyright: EC / EZEQUIEL SCAGNETTI
Δύο ημέρες πριν από τη λήξη της Διάσκεψης και ενώ ανάμεσα στους δημοσιογράφους στο Μπέλα Σέντερ κυριαρχούσε η αίσθηση ότι οι διαπραγματεύσεις οδεύουν προς ναυάγιο, ο επίτροπος Περιβάλλοντος διατηρούσε την αισιοδοξία του: «Δεν είναι δυνατόν να φανταστώ ότι 120 ηγέτες κρατών οι οποίοι ήρθαν εδώ θα γυρίσουν πίσω στην πατρίδα τους χωρίς να έχουν μία ουσιαστική συμφωνία. Θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις, να πουν γιατί δεν συνέβαλαν οι ίδιοι στην επίτευξη συμφωνίας. Και θα είναι όλοι υπόλογοι», έλεγε τότε. Λίγες ημέρες μετά, οι φόβοι επαληθεύτηκαν: «Το αποτέλεσμα είναι κατώτερο των προσδοκιών και των απαιτήσεων της επιστήμης και αποδεικνύει ότι η προσπάθεια καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής είναι πολύ δύσκολο θέμα», είπε ο κ. Δήμας σε τηλεφωνική επικοινωνία με «ΤΑ ΝΕΑ» την Κυριακή το βράδυ.
Ποιες είναι οι χώρες που συνέβαλαν στη «μη επιτυχία» της Διάσκεψης;
Η Κίνα και η Ινδία εμφανίστηκαν αδιάλλακτες στις θέσεις τους ενώ οι ΗΠΑ ήταν κατώτερες των προσδοκιών.
Ποια τα θετικά σημεία της συμφωνίας;
Οι δεσμεύσεις για χρηματοδότηση των αναπτυσσόμενων κρατών φτάνουν ήδη τα 30 δισ. δολάριαενώ μέσα στον Ιανουάριο αναμένεται να υπάρξουν και άλλες δεσμεύσεις. Θετικός είναι και ο στόχος του περιορισμού της αύξησης της θερμοκρασίας στους 2 βαθμούς Κελσίου.
Και τα αρνητικά;
Μόνο με τη Συμφωνία της Κοπεγχάγης δεν θα επιτευχθεί ο στόχος των 2 βαθμών:
πρόσφατη ανάλυση του ΜΙΤ δείχνει ότι με τις υπάρχουσες δεσμεύσεις θα έχουμε άνοδο θερμοκρασίας κατά 3,2 βαθμούς Κελσίου.
Τι να περιμένουμε από εδώ και στο εξής;
Μέσα στις επόμενες ημέρες θα προχωρήσουμε στη νομική αξιολόγηση της Συμφωνίας και στη συνέχεια θα δούμε τι ενέργειες πρέπει να γίνουν επί τη βάσει του Πρωτοκόλλου του Κιότο και της Συμφωνίας της Κοπεγχάγης. Εντός του Ιανουαρίου αναμένουμε να κατατεθούν οι μειώσεις που προτίθενται να κάνουν τα κράτη και να έχουμε μία συνολική εκτίμηση.
«Πράσινο χάσμα», το πρόβλημα της Ελλάδας
Κοπεγχάγη: Ώρα για αποφασιστικότητα Δεκεμβρίου 8, 2009
Posted by dpietris in Περιβάλλον, Πολιτική.Tags: copenhagen 09, ρύπανση περιβάλλοντος, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ευρώπη
add a comment
Κοπεγχάγη, 7-18 Δεκεμβρίου 2009
πηγή naftemporiki.gr
Θα ήταν δύσκολο να μην αναγνωρίσει κανείς τη σπουδαιότητα των δύο τελευταίων εβδομάδων διαπραγματεύσεων εν όψει της συνόδου της Κοπεγχάγης, σημειώνει η εφημερίδα The Independent.
Η σύνοδος στην Κοπεγχάγη δεν έχει προηγούμενο, υποστηρίζει ο αρθρογράφος, Ντέιβιντ Άντερσον, καθώς δεν πρόκειται ούτε για μια απλή ανανέωση του Κιότο ούτε υπάρχει σύγκριση με το Μπρεντον Γουντς όσον αφορά στην εξαιρετική βαρύτητα και επιτακτικότητα των κινδύνων που αντιμετωπίζει σήμερα ο πλανήτης.
Δεδομένων των σοβαρών επιπτώσεων που συνδέονται με την έκταση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, δεν είναι περίεργο που η σύνοδος του ΟΗΕ για το κλίμα κατέφερε να συσπειρώσει τα κράτη ανά τον κόσμο υπό την ίδια σημαία: την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.
Η Κοπεγχάγη δεν πρέπει να θεωρηθεί το «τελευταίο οχυρό», αλλά η εκκίνηση σε μια διεθνή κούρσα που θα κορυφωθεί με τις λεπτομερές δεσμεύσεις των κρατών όσον αφορά στις κλιματικές αλλαγές, τονίζει ο Άντερσον.
Οτιδήποτε λιγότερο από μια τέτοια παρακαταθήκη θα σημαίνει μια ζωή δοκιμασιών και αβεβαιότητας για τις επόμενες γενιές, στην καλύτερη περίπτωση, και την κατάρρευση του πλανήτη, στη χειρότερη. Επιπλέον, η αδυναμία μας να δράσουμε τώρα θα καταδικάσει εκατομμύρια από τους φτωχότερους κατοίκους του πλανήτη σε ακόμη μεγαλύτερη δυστυχία και ανασφάλεια εξαιτίας του ταχέως μεταβαλλόμενου κλίματος.
Η μεγάλη πρόκληση της Κοπεγχάγης, λοιπόν, είναι ο καθορισμός σαφών και ρητών στόχων για μείωση των παγκόσμιων εκπομπών, ακόμη και εάν αυτό προϋποθέτει να μπει φρένο στην οικονομική ανάπτυξη σε κάποια από τα εύπορα κράτη του ΟΟΣΑ, επισημαίνει ο Άντερσον.
